2310 balkan ματιές

Στα 50 χρόνια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, η Θεσσαλονίκη αποφάσισε πως αγαπάει το ποδήλατο. Ποδηλατόδρομοι, θέσεις για ποδήλατα, ποδηλάτες με τεράστιες κλειδαριές στον ώμο. Το προσπαθούνε όμως.ετήσιο παζάρι στην αψίδα

από τις Τζιτζιφιές ως τα Άνω Πετράλωνα

Σαν τα σαλιγκάρια στους δρόμους.

Κάτω από την Ακρόπολη, Θησείο, στον πεζόδρομο ασιάτες μετανάστες πετούν σε ξύλινες πινακίδες μορφές από τζελ και σε καλούν να τ' αγοράσεις. Βιομηχανία, εμπόριο του δρόμου. Ένα μεγάλο παζάρι. Και το πιο μεγάλο στα παλαιοπωλεία. Αναμνήσεις προς πώληση. Ωραία που μυρίζει η ιστορία τους.
Πεζοπόροι που μόλις εξήλθαν από το νέο μουσείο Ακροπόλεως, με τα τζαμένια δάπεδα, τον τεράστιο όγκο του και το αγέρωχο στήσιμό του. Ένας κήπος με αγάλματα, ζωφόροι και επιτέλους βλέπεις το πίσω μέρος, τα μαλλιά από τις Καρυάτιδες! Σκέψου: Πάνω σε λόφο φυσικό οι αρχαίοι ημών χτίσαν τον Παρθενώνα. Κι εμείς χτίσαμε έναν "πύργο" για να στεγάσουμε εκείνο το ένα. Εύχομαι να μη χρειαστεί να μετακομίσουν από το καινούριο σπίτι. Πού να μαζεύεις πάλι τόσα κομμάτια...
Κοπέλες με trendy γαλότσες στα πόδια, έτοιμες να πατήσουν και στην ανύπαρκτη λάσπη ή σαν αποστασιοποιημένες από τη βρόμικη κατάσταση της πεζής καθημερινότητας, με το υπόλοιπο σώμα σε εγρήγορση καλλωπισμού. Αγόρια να κοιτούν τον αττικό ουρανό σε γειτονιές όπως το Γκάζι, που ο σταθμός του μετρό "Κεραμεικός" σε βγάζει σε μια γειτονιά από τα παλιά.
Ή στην Πειραιώς, στο βιομηχανικό κτίριο της Σχολής Καλών Τεχνών, όπου η δημοκρατία των καλλιτεχνών έχει άλλα εμβλήματα, άλλους κώδικες. Στο ισόγειό του ανακάλυψα μερικές τοιχογραφίες του Βασμουλάκη...
Κι ύστερα πίσω από την Ακρόπολη, στα Άνω Πετράλωνα, τη νέα ανακάλυψη των Αθηναίων, όπου τα ουζερί κατέλαβαν τα πεζοδρόμια κι οι κάτοικοι κυριακάτικα συγκεντρώνονται για να διώξουν από τη γειτονιά τους τους "εμπόρους της διασκέδασης". Υπάρχει κι αυτή η περίπτωση πολιτών, που το μεσημέρι της Κυριακής περνά από τα τσιπουράδικα της γειτονιάς για θυμίσει πως η κατάληψη των πεζοδρομίων είναι π α ρ ά ν ο μ η .

[Ενώ, κάπου στο Φάληρο, ο Παναγιώτης σηκώνει τα πόδια του να φτάσει ν' ασπαστεί την Ντόρα -εκείνη άκαμπτη του φιλά το μέτωπο- και τον Αντώνη...]

ο άνθρωπος του προέδρου

Μέρες εκλογών και θυμήθηκα τις εκλογές του 04 ...
-Ο άνθρωπος του προέδρου [ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ]
-και εν έτει 2009

32 δευτερόλεπτο

in Aleka's red red heart

Πόσο πλήξη μπορεί να νιώθει κανείς για να κρατήσει σημειώσεις βλέποντας το debate των πολιτικών;;

H ΑΛΕΚΑ ΤΩΝ DEBATES / Πώς ξεκίνησε (σαν τηλεοπτική εικόνα) και πώς την είδαμε με την κόκκινη καρδιά στο στήθος το 2009.

ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΤΟΥ ALEXIS / Φορούσε ως και μανικετόκουμπα.

Ο ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΥ / Ποια δηλαδή; / Φράσεις τεχνοκρατών: Υπάρχουν τα εργαλεία. / Φράσεις λειτουργιστών: Επιδιώκουμε την επίλυση των προβλημάτων.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: THE RE-ORIENTATOR

KARAMANLIS: THE ADMINISTRATOR / Για κάποιους ανεξήγητους λόγους.

Κι ο Λαφοντέν ως ήχος παρεμβολής ανοιχτών κινητών με τη φωνή του Σρόιτερ.

καλός πολίτης!

Η ιδιώτευση συνεχίζεται...

Στα συνθήματα των κομμάτων τη θέση του λαού πήρε ο 'πολίτης': Πρώτα Ο Πολίτης (ΠΑΣΟΚ).

Τη θέση των κομμάτων πήραν τα τηλεοπτικά δίκτυα: Πολιτική Μας Ο Πόλίτης (ΑΝΤ1).

Μια τάση εξατομίκευσης τρομερής. Κατακερματισμός. Αποσπασματικότητα. Δεν υπάρχουν πλέον ομάδες-στόχοι (focus group). Το μάρκετινγκ αλλάζει κατεύθυνση: προσαρμογή στο ατομικό και ευελιξία.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του 'πολίτη'; Ο υπάκουος, νομοταγής, ο οικογενειάρχης, ο φιλήσυχος μεσοαστός; Γιατί δεν είναι στο κέντρο πλέον ο άνθρωπος; Μιλάμε για 'πολιτο'κεντρική πολιτική προσέγγιση; Και τι σημαίνει αυτό; Ποια είναι η ιδεολογία που κουβαλάει; Ποιο το φορτίο της νεοεισερχόμενης έννοιας;

Άντε... και καλός πολίτης!

Υ.Γ. Κι ήταν ανάγκη η λέξη, όταν αναγραμματίζεται να δίνει τη λέξη 'οπλίτης';

το Βουνό στη Θάλασσα

παραλία Αγ. Παρασκευής

Εδώ, στα Σύβοτα Θεσπρωτίας (κοντά στην Ηγουμενίτσα), δεν έχεις το δίλημμα 'βουνό ή θάλασσα'. Το βουνό είναι στη θάλασσα. Η θάλασσα στο βουνό. Η φετινή διαφήμιση του ΕΟΤ και η Εγνατία Οδός που έφερε το Ιόνιο πιο κοντά στη Βόρεια Ελλάδα, καθώς κι ο όγκος Ιταλών τουριστών [poli fasariozo], γέμισαν τις μικρές πλην όμορφες παραλίες του Μούρτου (παλιά ονομασία).
Δύσκολα αποτυπώνονται οι παραλίες σε ψηφιακή φωτογραφία, λόγω πληθώρας λουόμενων αλλά και επίδοξων θαλασσόλυκων σκαφάτων και συναφών water sports. Αν δε διαχειριστούν σωστά στην περιοχή τον υπερβολικό και αχόρταγο τουριστικό πληθυσμό, σύντομα τα Σύβοτα θα είναι ένα τουριστικό πυροτέχνημα. Μποτιλιάρισμα στη Μπέλα-Βράκα!!!

tip: Η επαγγελματική κάρτα του "doctor" του χωριού: "...next to the parking with olives"

Παράπλευρες ωφέλειες:
- παραλίες Πρέβεζας

Bράχος beach

- Νεκρομαντείο Αχέροντα

...εδώ κοιμάται η Περσεφόνη στην αγκαλιά του Άδη.

...το γνωστό σεκλιζιώτικο δέντρο που το συναντά κανείς σε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους.

...κι η λίμνη Αχερουσία έχει αποξηρανθεί.

...ψευδαισθήσεις στον Αχέροντα.

- Εγνατία η Οδός!

[αιωνία παραμένει η Ιονία οδός]

- Αρχαία Δωδώνη (επιστρέφοντας προς Ιωάννινα)

σύννεφα & Gaudi

E, η Σαντορίνη είναι λίίίγο ωραία (λιγωτικά)...

αφιερωμένη στο Βασίλη (φωτογράφο)

αφιερωμένη στο Μεγάλο Μάγιστρο, που αγαπούσε τα φανάρια (τους φάρους)

Στην τελευταία μου επίσκεψη μου δημιουργήθηκαν δυο σκέψεις:

1. Τα σύννεφα στα νησιά είναι τόόσο χαμηλά πάντα; Ίσως λόγω της έλλειψης ψηλών βουνών; Ο Γιάννης Μιχαλούδης μου έλεγε πως τα νέφη δημιουργούνται στις άκρες των βουνών. Μια ακόμη ενίσχυση της θεωρίας μου πως αν αξίζει κάτι να κοιτάζεις στην Καρδίτσα είναι ο ουρανός.

2. Ο Antonio Gaudi είχε επισκεφτεί τη Σαντορίνη; Μέγας λάτρης της Μεσογείου, των καμπύλων γραμμών. Και πιο συγκεκριμένα, μήπως είχε πάει και προς Βλυχάδα; [μου θύμισε το τοπίο την Casa Mila]

Έτσι είναι τα ταξίδια. Πάντα κάποιοι φεύγουν και κοιτούν πίσω αυτούς που μένουν...

στην Επίδαυρο δεν ακούν

Τυχαίνει μια θεατρική παράσταση να την αγαπήσει κανείς και χωρίς καν να τη δει. Αυτό μου συνέβη το 2005 με την παράσταση "Πέρσες", σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή με το Σοφοκλή Πέππα στο ρόλο του Δαρείου. Πέρυσι, με το Σοφοκλή Πέππα ξανά στο ρόλο του Δαρείου είδα την παράσταση (απογοητευμένος) από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Φέτος στο Μουσείο Επιδαυρίων κατάφερα να δω κουστούμια από την αγαπημένη μου παράσταση και στη συνέχεια την εκδοχή του Γκότσεφ στο ίδιο έργο.Ένα τεράστιο γαλάζιο ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο που περιστρεφόταν στα χέρια των ηθοποιών ήταν το μόνο σκηνικό. Μια απίστευτη Λένα Κιτσοπούλου σε ρόλο τρελού αφηγητή, μια Αμαλία Μουτούση που κάθε της βήμα μέσα στο κοινό, κάθε φράση της καθήλωνε. Για πρώτη φορά κατάφερα να καταλάβω τα λόγια του συγγραφέα. Ένας χορός γυναικών (με Στεφανία Γουλιώτη, Εύα Σαουλίδου), ένας Πρόδρομος Τσινικόρης εντός του χορικού αγγελιοφόρου, ένας Νίκος Καραθάνος Ξέρξης συγκλονιστικός κι ένας λιγότερος Μηνάς Χατζησάββας ως Δαρείος.
Ακούστηκαν πολλά σ' αυτή την παράσταση. Ο κόσμος συμπεριφερόταν σαν σε αρένα:
"Φύγε από τη θυμέλη!" ή "Δεν τους είδατε πριν τους φέρετε;;" κι η απάντηση: "Σκάστε, ρε βλάχοι!", "Άμα δε δουν σανδάλι..."
Γράφτηκαν πολλά...

JAMES live 09

συναυλία JAMES στο θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη, 16.07.09

[video]

μου το είπε ένα πουλάκι...

Μετά τα blogs και το facebook, το twitter φέρνει νέα ήθη στο διαδραστικό διαδίκτυο.

Τι κάνει τους ανθρώπους να γράφουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται, τι διάθεση έχουν, τι μουσική ακούνε, χρησιμοποιώντας ως και 140 χαρακτήρες; Τι κάνει τους υπόλοιπους να τους ακολουθούνε σε κάθε ψηφιακό τους βήμα;
Όπως γράφτηκε και στο περιοδικό TIME, που το έκανε εξώφυλλό του, σε λίγο ίσως και να δηλώνουμε τη διάθεσή μας μόνο με τη χρήση ενός συμβόλου [όλο το άρθρο εδώ].

[δημοσίευμα σχετικό με τη χρήση του twitter από διαδηλωτές στο Ιράν]

λείπουμε

Την ποιητική συλλογή του Πάναγιώτη Κερασίδη "Λείπουμε" (εκδόσεις Γαβριηλίδη) ήθελα από πέρυσι να τη διαβάσω. Τελικά, ένα ταξίδι με τρένο ως την Αθήνα με βοήθησε να λείψω για λίγο από την καθημερινότητά μου και να καταφέρω να τη διαβάσω...

"Έτσι σε θέλω, / όπως το σφύριγμα του τρένου / πριν απ' τον εκτροχιασμό του / στο κενό..."

"Πεινασμένο δράμα / η ταχύτητα / που αναπτύσσει η πτώση / όταν μας σπρώχνουν να πετάξουμε."

"...τα τύμπανα του θανάτου αντιλαλούν τις εκδορές του δέρματος..."

"Τρίβοντας με πατούσες υγρές, / σαν γλώσσα, / το σημείο εκκίνησης της πτώσης."

"Την απουσία ως ενηλικίωση της απουσίας."

"Το σώμα ανάβει / όταν λείπουμε // Καίμε λύπη με τα δάχτυλα / και λάμπει στα μάτια."

"Γράφουμε ποιήματα γιατί λείπουμε. / Λείπουμε γιατί λείπουμε. "

Ασκήσεις Ετοιμότητας ...στο Θοδωρή

Το χοροθέατρο "ήρος άγγελος" παρουσιάζει στις 10-13 Ιούνη 2009 το έργο "Ασκήσεις Ετοιμότητας V" στο θέατρο "Ροές" (Αθήνα). Μια παράσταση που φέρει τον υπότιτλο: "στο Θοδωρή".
Κι εμείς, όταν λέμε Θοδωρή εννοούμε το "Μάγιστρο".

[περισσότερες πληροφορίες]

πρόδρομος αγγελιοφόρος

Τον Πρόδρομο Τσινικόρη τον πρωτοείδα στο θέατρο Αμαλία, στην παράσταση "Τρώμε απόψε στης Ιοκάστης", που έπαιζε το ρόλο του οικονομικού μετανάστη, προερχόμενος από το ανατολικό μπλοκ. Μετά τον είδα στο ίδιο θέατρο στην παράσταση "Γυάλινος Κόσμος" στο ρόλο του νεαρού Τομ.
Τελευταία τον διάβασα στη διανομή της θεατρικής παράστασης "Πέρσες" του Κρατικού Θεάτρου στην Επίδαυρο στο ρόλο του αγγελιοφόρου.
Θα είμαι εκεί και νομίζω πως θα τα καταφέρει μια χαρά.

σφαίρες στους τοίχους

Οι μπογιές στους τοίχους των σχολείων δρουν, πολλές φορές. ως μικρά ξυπνητήρια στα χέρια της καθημερινότητας. Θυμίζουν πως υπάρχουν δύο κόσμοι: Εκείνος που είναι εκτός κι εκείνος που βρίσκεται εντός σχολείου. Μοιάζουν με σφαίρες που προσπαθούν να διαπεράσουν τα ορισμένα αυστηρώς όρια της επίσημης σχολικής γνώσης.

δασκάλα διώκεται...

Χρόνια τώρα ακούμε για τους Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία. Για τους δασκάλους και τις δασκάλες που πληρώνει το ελληνικό δημόσιο για να πάνε κοντά τους και να μάθουν τη μητρική/ελλληνική γλώσσα στα μεταναστόπουλα.

Έχετε ποτέ διανοηθεί να συμβεί κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα για τα παιδιά των μεταναστών;

Η [πρώην] διευθύντρια του 132 δημοτικού σχολείου της Αθήνας διώκεται, επειδή διέθεσε το δημόσιο χώρο του σχολείου προκειμένου να γίνουν μαθήματα αλβανικής γλώσσας ...

Η δίκη θα γίνει στις 16 Ιουνίου.

[δείτε τη σελίδα του 132]

idioκtητο

Τον τελευταίο μήνα εγκαταστάθηκα στην Καρδίτσα και ζω σε μια πολυκατοικία σας όλες τις άλλες, με θέσεις στάθμευσης και μια πίσω κοινόχρηστη αυλή για στάθμευση επίσης.

Την πρώτη βδομάδα εγκατάστασης, ενώ είχα παρκάρει το αυτοκίνητό μου σε μια τυχαία θέση στάθμευσης, ώσπου να ξεφορτώσω κάποια αντικείμενα ολίγο βαριά [ένεκα μετακόμιση], βρήκα ένα σημειώμα: "ΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ. ΑΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΕΚΕΙ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΚΥΡΩΣΕΙΣ [ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΖΕΥΓΟΥΣ]". Εννοείται πως δεν το ξανάφησα εκεί. Αυτές οι "κυρώσεις" με τρόμαξαν. Η κυρία είναι δικηγόρος...
Στάθμευα στην αυλή της πολυκατοικίας και παρατηρούσα πως δυο θέσεις μένανε πάντα κενές. Ε, διάλεξα κι εγώ μία και πάρκαρα. Μετά από δυο βδομάδες περίπου, πάλι τα ίδια, με πιο ευγενικό τόνο: "ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΠΑΡΚΑΡΕΤΕ ΕΔΩ. [ΌΝΟΜΑ] ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ PARKIN / ΤΗΛ _]
Αφού δεν είσαι ποτέ ανθρωπέ μου εδώ! Ακόμα δεν έχω δει το χρώμα του αυτοκινήτου του.

Το πιο αστείο στην ιστορία έγινε σήμερα.
Στην πόλη αυτή οι πιο πολλοί/ες κυκλοφορούμε με ποδήλατο. Κάθε είδους ποδήλατα θα δει κανείς. Κάτω από κάθε πολυκατοικία δεκάδες αφημένα ποδήλατα. Ε, στη δικιά μας έχει και λίγους χώρους, μεταλλικά stand, για τα ποδήλατα. Τόλμησα και άφησα το ποδήλατό μου σε μία από αυτές τις θέσεις και βρήκα στριμωγμένο χαρτάκι πράσινο στο τιμόνι...
Μη μου πείτε πως ο εργολάβος τους έβαλε και πλήρωσαν και για θέση στάθμευσης ποδηλάτου;! Μήπως το γράφει και στο συμβόλαιο;!

Τι μανία αυτή με την ιδιοκτησία. Κι αυτό το ρήμα "ανήκει"; Βάλαμε συρματοπλέγματα παντού. Φράξαμε τον κόσμο, τη γη την κομματιάσαμε. Από δω ως εκεί.
Λέμε για αστείο να βάλουμε και μεις χαρτάκια παντού. Π.χ. σε σκαλί: "Μην πατάτε, μας ανήκει", στον πίνακα ανακοινώσεων: "Αυτή η σελίδα μας ανήκει, την έχουμε πληρώσει". Ευτυχώς έχει κάτι καταπληκτικούς ουρανούς από το τεράστιο παράθυρο... [βλ. σχετικό ποστ]

the skooling!

τη χρειαζόταν την επέμβαση

Από καιρό τώρα έβλεπα την άχαρη πλευρά του κτιρίου διοίκησης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σκεφτόμουν μια επέμβαση π.χ. Βασμουλάκη. Τελικά, η επέμβαση ήταν άκρως πολιτική.

Ιούλιος 09
to be political correct

don't go to ART school!

Είναι από μόνοι τους σχολείο τέχνης, εξάλλου. Ο Bourgeois και η Maurice. Listen to them!

bossaNOVAparty!

H μόνη φωτογραφία που κατάφερα να βγάλω, πριν μου το απαγορεύσει η ταξιθέτρια...
Περισσότερες φωτο- εδώ...

Slumdog MIllionaire (the music)

Μιλούν για μια αξιόλογη ταινία που ακόμη δεν ήρθε ως εδώ. Ωστόσο, η μουσική της ταινίας ακούγεται ήδη δυνατά. Για μας ιδιαίτερη χαρά που ακούσαμε την αγαπημένη μας Μ.Ι.Α. στο 'paper planes'.

δείτε το trailer

κολεκτίβα ΣΦΗΝΑ

Αυτοπεριγράφονται ως παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων που δρουν για να δημιουργήσουν σουρεαλιστικές καταστάσεις, στην αστική ρουτίνα της Θεσσαλονίκης.

Ένα νέο είδος διαδηλώσεων; Ποιος δίνει το ιδεολογικό στίγμα; Ποιος έχει το σκηνοθετικό πρόσταγμα;

σταθμός "νεκρού εργάτη"

Νεκρός εργάτης στα έργα του μετρό στη Θεσσαλονίκη.

Κάποτε πρέπει να έρθει στην επιφάνεια κι αυτό. Στα γυαλιστερά πλακάκια των σταθμών του μετρό (όταν τελειώσει), θα πρέπει να γραφτεί και σταθμός "νεκρού εργάτη", "σταθμός Βλαδίμηρου". Τα εργατικά ατυχήματα συμβαίνουν καθημερινά, αλλά θάβονται, κουκουλώνται, βαφτίζονται ατυχήματα στο σπίτι, στο δρόμο, στην πλατεία.

παγκόσμια ημέρα κατά τίνος;;;;;;;;;;

Την 4η Φλεβάρη τη θυμόμουν σαν την ημέρα γενεθλίων του Μάγιστρου. Φέτος, που Μάγιστρος δεν υπάρχει, τυχαία έπεσα στην είδηση: "Παγκόσμια Ημέρα Κατά τού Καρκίνου".

Εγώ στις "παγκόσμιες μέρες" δεν πιστεύω.

Το Κόκκινο Βιβλίο

Ένα Κόκκινο wordless (χωρίς λόγια) Βιβλίο, στο οποίο αφηγείται με τις εικόνες της η Barbara Lehman: Ένα κορίτσι σε μια χιονισμένη πόλη που διαβάζει για ένα αγόρι σ' ένα τροπικό νησί. Ή μήπως ένα αγόρι σε ένα τροπικό νησί που διαβάζει για ένα κορίτσι σε μια χιονισμένη πόλη;
Ξεφυλλίστε το...

(κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)

δύο χιλιάδες [γ]εννιά

Αυτή η γενιά του 2000 με τίποτα δεν ευχαριστιέται τελικά. Γκρίνια γκρίνια γκρίνια...

Μαύρο χρώμα, εξέγερση, μπογιές, συνθήματα στους τοίχους: "Ακόμα και το ARIEL κάνει επανάσταση, εσύ;", "Αν όλη σου η ζωή είναι ένα αμαξάκι, τότε κάψ'το μόνος σου" και ρολά καινούρια σε τράπεζες, καταστήματα ακόμα κι εκκλησιές.

Ό,τι και να λέμε εμείς, αυτή η γενιά βλέπει διαφορετικά τον κόσμο: "Παράξενος αυτός ο Αη-Βασίλης"

Israeli Youth Refusal Movement

Το Μάρτιο του 2005 250 μαθητές/τριες λυκείου δήλωναν στην κυβέρνηση του Ισραήλ την άρνησή τους να συμμετέχουν σε επιχειρήσεις επί της Παλαιστίνης. 

Αυτές τις μέρες η αναφορά στο κίνημα έχει μεγαλύτερη σημασία.

-Δείτε σχετικό βίντεο

-Θυμηθείτε την ταινία: Waltz with Bashir

καλά αΧΡηΣΤΟΎΓΕΝΝΑ!

ευχές από το "South Park"

["The Spirit of Christmas (Jesus vs Santa Claus)"]
["Cartman sings o Holy Night"]
["Mr Garrison- merry fucking christmas"]

"...είχα έναν άγγελο..."

Τόσο καιρό του φώναζα "staaaaaay!". Προσπάθησε. Πάλεψε για να μείνει.
Σήμερα, όμως, άφησε τα τραγούδια του πίσω -"Είχα έναν άγγελο..."- κι έφυγε.

Γεια σου, Μάγιστρε!

η Κασσάνδρα και ο Λύκος

απόσπασμα από το βιβλίο "Η Κασσάνδρα Και Ο Λύκος" της Μαργαρίτας Καραπάνου:

Ο θείος Χαρίλαος έπαιζε σκάκι με πολύ ωραίο τρόπο. Έπαιζε και με τον παππού και πηγαίναμε με τη γιαγιά να τους δούμε.
Κουνούσαν κάτι ξύλα από δω κι από κει και έπειτα καθόντουσαν ακίνητοι και κοιτούσαν τις μύτες των παπουτσιών τους για πολλή ώρα. Και έπειτα πάλι κουνούσαν τα ξύλα. Εγώ έπινα πορτοκαλάδα και κοιτούσα το αυτί του θείου Χαρίλαου που ήτανε ακριβώς μπροστά μου.
Μια μέρα ο θείος Χαρίλαος εξαφανίστηκε. Τον ψάξανε για πολύ καιρό, ώσπου τον βρήκαν στον Μπάτη, μέσα στην άμμο, κάτω από τη θάλασσα. Στο λαιμό του είχε μια πέτρα και την είχε δέσει μ’ ένα σπάγκο για να μην του φύγει.
Σκέφτηκα τότε το αυτί του θείου Χαρίλαου, που ήτανε τριχωτό και που μέσα είχε κάτι κιτρινίλες.
«Αυτοκτόνησε», μου είπε η γιαγιά κλαίγοντας.
«Αυτοκτόνησε», φώναζαν όλοι μαζί οι κύριοι και οι κυρίες που είχαν έρθει σπίτι με τα μαύρα και που τρώγανε κάτι ζαχαρωμένα φασόλια.
«Κανένα καινούργιο παιχνίδι θα ’ναι», σκέφτηκα καταχαρούμενη.

Ε, η συγγραφέας πέθανε χθες.

κι άλλα αποσπάσματα: [1], [2], [3], [4], [5], [6]

Waltz with Bashir / ואלס עם באשיר

Η ταινία: "Waltz with Bashir" του Ari Folman είναι σαν να βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ σε κόμιξ, διατηρώντας πολλά από τα σουρεαλιστικά και ποιητικά στοιχεία ενός κόμιξ. Απίθανη μουσική και αξέχαστα τα σκυλιά που με λύσσα τρέχουν στην αρχή της ταινίας.

-trailer
-δείτε και το closed zone από τον Yoni Goodman [έναν από τους δημιουργούς του "Bashir"]

"This Is Not A Love Song"!

Σ' ευχαριστούμε 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Петя Дубарова, 17

Οι ιστορίες των ανθρώπων που πεθαίνουν νωρίς με έλκουν. Το ίδιο κι η ιστορία της Πέτια Ντουμπάροβα. Για το κορίτσι αυτό μου μίλησε ο Κυριάκος και για το βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Χαραμάδα: "Κείμενα ενός κοριτσιού".

"Καμιά φορά θέλω να μεταμορφωθώ σ' ένα μικρό κομμάτι κιμωλίας. Τόσο μικρό, σχεδόν αόρατο. Να κάθομαι λευκή σαν φτερό γλάρου μπροστά στο μαυροπίνακα. Κανείς να μη με σκέφτεται. Να νιώσω πως οι δακρυσμένες από την ταραχή παλάμε των παιδιών που εξετάζονται, με ποτίζουν και κάνουν την τρυφερή μου σκόνη ακόμη πιο πυκνή..."

Το ταλέντο της αναγνωρίστηκε από τα 13 της, ποιηματά της δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά της Βουλγαρίας και μεταφράστηκαν στα ρώσικα. Επίσης, συμμετείχε στα 14 της ως ηθοποιός σε γύρισμα ταινίας. Οι σχέσεις της όμως με τη διεύθυνση του σχολείου δεν ήταν καθόλου καλές. Στα 17 της αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Δε βολευότανε σ' αυτή τη ζωή.
Από το 1988 (έντεκα χρόνια μετά το θάνατό της) το πατρικό της σπίτι έχει μετατραπεί ,στο Μπουργκάς, σε μουσείο. Συγγραφείς, συνθέτες και ζωγράφοι της έχουν αφιερώσει έργα.

info: [1], [2]

Hauschka: του Νοέμβρη ο ήχος

Η μέρα άρχισε να γίνεται γκρίζα. Η υγρασία κλείνει τα μάτια. Οι κινήσεις πιο αργές. Ένα ψεύτικο αεράκι και μουσικές ήσυχες, αργές αλλά δυνατές.
O Γερμανός Volker Bertelmann, δηλαδή Hauschka, σε πιανιστικούς πειραματισμούς. Δεν τους ακούτε;

ένα παπούτσι περιμένει...

Ένα παπούτσι περιμένει τον παραλήπτη του.

"δεν adecco"

Περπατούσα, ωραίο απόγευμα, στη Β. Όλγας (Θεσσαλονίκη) και βλέπω μια ωραία χρωματιστή παρέμβαση στη βιτρίνα ενός καταστήματος "adecco" (πεταμένα χρώματα στα τζάμια και στάμπες/στένσιλ: ΔΕΝ adecco.gr). Ιδέα δεν είχα τι σόι εταιρεία είναι αυτή. Ωραίο περιβάλλον εντός, πιο πολύ για κατάστημα Επίπλων Γραφείου μου έκανε, με moto: "better work, better life" και θεώρησα και πολύ έξυπνο το διάκοσμο.

Τι είχε συμβεί, όμως; [διαβάστε εδώ]
Τι είναι "adecco";

Dmitri Shostakovich

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1906, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, γεννήθηκε ο συνθέτης Dmitri Dmitriyevich Shostakovich.

Θυμάμαι το "Jazz Suite No. 2, Waltz No. 2", που το πρωτάκουσα από κασετούλα στο παλιό μου αυτοκίνητο, καθώς κατέβαινα τα βουνά της Φωκίδας κι ανοιγόταν μπροστά μου ο Ελαιώνας της Άμφισσας και μετά, όταν μπαίνουν τα κρουστά ...Ιτέα, η θάλασσα και δρόμος με τιμόνι αριστερά δεξιά -χορευτικός ρυθμός- Γαλαξείδι και επαναληπτικά ως την Ερατεινή.

"ψυχή βαθιάά!"

Τόσα χρόνια ακούω ή και χρησιμοποιώ τη φράση αυτή, σαν επιμύθιο σε κάτι ανεκπλήρωτο, σαν επισφράγιση κάποιου μακρινού, απρόσιτου, εκείνου που δεν πρόκειται να το φτάσεις, ουτοπικό...
Και να που διαβάζω σήμερα από πού προέκυψε...
"Ψυχή βαθιά" ήταν το σύνθημα / ο χαιρετισμός μεταξύ των ανταρτών στο εμφύλιο πόλεμο (1946-49) και είναι πλέον κι ο τίτλος της νέας ταινίας που ετοιμάζει ο Παντελής Βούλγαρης.
Κοίτα να δεις τι κουβαλάει κάθε φράση;! Κοίτα να δεις κληρονομιά.

shine on!

Κι ήρθε η μέρα -η νύχτα- να γράψω για το πιο όμορφο φεγγάρι του χρόνου. Τι κι αν είναι απόψε συννεφιά, τι κι αν θα βρέξει, λοιπόν;

Τhe Harvest Moon / Το Φεγγάρι της Σοδειάς είναι το γεμάτο φεγγάρι / πανσέληνος που είναι πιο κοντά στη φθινοπωρινή ισημερία. Ανατέλει μισή ώρα μετά τη δύση του ήλιου και δίνει φως στους αγρότες να συνεχίσουν για λίγο ακόμη τη δουλειά τους το σούρουπο. Είναι το πιο γεμάτο φεγγάρι της χρονιάς. Το πιο θεαματικό. Δείτε το!

Φυσικά, κάποιοι είχαν ανακαλύψει πολύ πριν από μένα την ομορφιά του..., κατά τας αρχάς του 20ου αι. και την τραγούδησαν.

Shine on, shine on, harvest moon, For me and my gal ...

"...no one can read a poem for you"

Μπορεί κάποιος να παραφράσει ή να σου πει με λίγα λόγια τι λέει ένα επιστημονικό κείμενο ή κάτι που διάβασε στην εφημερίδα και να είναι τόσο χρήσιμο όσο και το πρωτότυπο. Κανείς όμως δεν μπορεί να διαβάσει ένα ποίημα για σένα...

Louise M. Rosenblatt, The Reader, The Text, The Poem

Όπως και κανείς δεν μπορεί να γράψει ένα ποίημα αντί για σένα. Το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ή κάποια είναι να διαβάσει ένα ποίημα σε σένα ή να γράψει ένα ποίημα για σένα.

september song

Έχω μια αδυναμία στο Σεπτέμβρη. Είναι ο αγαπημένος μου μήνας.

Κι ακόμη δεν μπήκε, στ' αυτιά μου ακούγεται το "September Song".

Πρόκεται -στην ουσία- για μια σύνθεση του Kurt Weill, που πρωτοακούστηκε το 1938 στο Broadway (musical Knickerbocker Holiday).

Από τότε, έχει χιλιοπαιχθεί... Από σολιστικό πιάνο κομμάτι, ως τζαζ version. Ακούστε την εκδοχή τού James Brown.

Poetry is the subject ...

Poetry is the subject of the poem,

From this the poem issues and

To this returns. Between the two,
Between issue and return, there is

An absence in reality,
Things as they are. Or so we say.

But are these separate? Is it
An absence for the poem, which acquires

Its true appearences there, sun's green,
Cloud's red, earth feeling, sky that thinks?

From these it takes. Perhaps it gives,
In the universal untercourse.

Wallace Stevens, "The Man With The Blue Guitar", 1937

Pablo Picasso, The Old Guitarist, 1903

θαλασσογραφία

[κάντε κλικ στην εικόνα]

Κινούμενες εικόνες που καιρό τώρα πιέζονταν στην κάμερά μου.
Ήχος φυσικός.

'writing under erasure'

Κι όπως λέει κι ο Derrida: "we write and erase at the same time: our language is not adequate but we are forced to use it..." :

Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό Βιβλίο Για Μεγάλα Όνειρα

...

Λοιπόν, τι κάνουμε εδώ και πότε θ' αλλάξει ο κόσμος, ...

Πόσο εφήμεροι είμαστε... Κι η ποίηση είναι σα ν' ανεβαίνεις μιά φανταστική σκάλα
για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό...

...όποιος στάθηκε αναποφάσιστος στη μέση της κάμαρας
έχει διαβεί κιόλας τα σύνορα του κόσμου...

Μορφεύς

[κάθε καλοκαίρι θυμάμαι αυτό το ποίημα...]

Μνήμες!
Κι ένας δρόμος πατημένα ξερόχορτα!
Ένας
Ο ήλιος σ’ ανάφλεξη. Προσπάθεια μετακίνησης
Ρούχα,
ιδρωμένοι κόμποι. Ανοιγμένες πατούσες βεντούζες.
Χέρια
Και έρωτες που ‘ναι μπλεγμένοι σε δυο κορμιά.

Μαλλιά
που χωρίζονται σε δεμάτια ενός πόθου.
Αγγίγματα
που τρυπούνε και βράχια
Και στόματα
διψασμένα, που ανοίγουνε δύσκολα.
Ανάσες.
Διαφράγματα που τα κλείνουν ιστοί αράχνης,
Φωνές
αλλοιωμένες στη στοματική κοιλότητα.
Πνευμόνια
Αδειάζουν και φουσκώνουν γρήγορα.
Μεσημέρι,
δύσκολα κρατούν τα μάτια τους ανοιχτά.
Τα χέρια
κινούνται να διώξουν ιδρώτα της ζέστης.
Πηχτή
Υγρασία να απειλεί και τον ύπνο τους.
Ανοίγουν
Και βλέπουν ο ένας τα μάτια του άλλου.
Το γύρισμα
Της κόρης στη θέση του ονείρου τους.
Κι οι δυό
Ξαπλωμένοι, ιδρώνουν και θέση αλλάζουν.
Ο ύπνος
Να μοιάζει τελετουργία μεσημεριού.
Ποτήρια
Τριγύρω απ’ το κρεβάτι είν’ άδεια πια.
Κανάτες
που πρόσφεραν νερό, σβήνοντας τη ζέστη.


Τότε,
οι Δυο τους μένουνε ανάσκελα στο πάτωμα
σχέδια
κάνουν, δουλειές της επόμενης ημέρας
έξοδα
και ταξίδια του επόμενου εξαμήνου.

Κι όταν
οι τοίχοι δε θα εκπέμπουν θερμότητα,
τα σώματα
μένουν πυρακτωμένα στο πάτωμα.
τα σώματα
φεύγουν πυρακτωμένα στον αέρα.

CE01/03

sweet mars!

picture: Reuters

Θυμίζει ένα ωραιότατο και δροσερό γλυκό κρέμας, περιχυμένο με σιρόπια.

Πρόκειται για φωτογραφία από τον πλανήτη Άρη. Το συγκεκριμένο γλυκό έχει βάθος καμιά 4.000 μέτρα και μήκος καμιά 3.000 χιλιόμετρα ...

Βουτάμε;!

Ηχώ και Νάρκισσος

Χρόνια πέρασαν πολλά από τότε που πρωτάκουσα το "Νάρκισσος και Ηχώ" στο ραδιόφωνο, από τις φωνές των Δημήτρη Χορν και Έλλης Λαμπέτη. Πρόκειται για το θεατρικό έργο του Νότη Περιγιάλη, που ηχογραφήθηκε το 1954.

μέρος α' , μέρος β', μέρος γ', μέρος δ'

John William Waterhouse: Echo and Narcissus - 1903

ταξιδεύοντας στον 23ο Μεσημβρινό

Νύχτα υγρού φθινοπώρου -μες στο κατακαλόκαιρο, καθώς αφήνουμε τη Σλοβακία, για να ξημερώσουμε στην Πολωνία, περνώντας από τη γειτονιά του πολυαγαπημένου τους πάπα, την Κρακοβία.

Δάση με δέντρα τεράστια. Φαντάζεσαι πως κρύβουν αγέλες με τεράστιους βίσωνες ή πολεμιστές Κοζάκους ή Εβραίους σε πορείες θανάτου ή απελευθερωτές του Κόκκινου Στρατού. Έργα στους δρόμους, με τους εργάτες να φορούν πορτοκαλιές στολές και κίτρινα κράνη. Απέραντες κατάφυτες εκτάσεις, χωράφια με πρασινοκίτρινο σιτάρι, χωριουδάκια με ξύλινα σπίτια και απότομες σιδερένιες στέγες, τακτοποιημένους φράκτες και πράσινες αυλές. Σ’ ένα ποτάμι να βουτάει κόσμος.
Όσο πιο βόρεια, τόσο διαφορετικά φαίνονται προς το βαλκανικό τρόπο ζωής και το μεσογειακό μας αέρα. Ευτυχώς που είναι καλοκαίρι και οι θερμοκρασίες παίζουν με το 18. Δρόμος ανατολικός: 35 km από τα σύνορα με τη Λευκορωσία.

Biala Podlaska (Lublin Province)
Μια πόλη με 60.000 κόσμο, απλωμένη σε μια πράσινη περιοχή με πάρκα, τακτοποιημένους δημόσιους χώρους και ευγενικούς ανθρώπους που προσέχουν ακόμα και τη γόπα του τσιγάρου τους πού θα πετάξουν. Χαλαροί ρυθμοί, ήσυχες πλατείες και τακτοποιημένα παρτέρια μ' ένα χώμα που θυμίζει γονιμότατη στάχτη, μπιραρίες και ανύπαρκτη μουσική. Στα περίπτερα διευκρινίζεις πως δε θες ανθρακούχο νερό και περιμένεις να πατήσει ο περιπτεράς το κουμπί που θα ελευθερώσει το ψυγείο. Καθολικοί Ευρωπαίοι, που την Κυριακή γεμίζουν τις εκκλησίες, τ' απογεύματα στέκονται υπομονετικά ο ένας πίσω από τον άλλο σε ουρές, προκειμένου να πάρουν pop corn και γυρίζουν νωρίς το βράδυ στο σπίτι, για να πάνε νωρίς την επόμενη μέρα στη δουλειά. Ε, όλο και κάποιοι θα διαβούν τη νύχτα με μπουκαλια στο χέρι.
Εδώ σίγουρα δεν είναι Ελλάδα. Τα ξενυχτάδικα είναι υπόγεια και εσωστρεφή, ενώ οι βιτρίνες των καταστημάτων παράθυρα σπιτιών.

Uwaga!
Ο ήλιος τρυπώνει από τα παράθυρα κατά τις τρεις με τέσσερις το πρωί, την ώρα που πας να πέσεις για ύπνο. Κλείσε καλά τις κουρτίνες. 2CE5

δεν υπάρχει πρωτότυπη σκέψη

Οι Coldplay είναι ένα αγαπημένο συγκρότημα.

Ήδη, ακούγεται το νέο τους τραγούδι Viva La Vida.Κυκλοφόρησε, όμως, και η φήμη πως πρόκειται για κλεμμένη μελωδία του 'The Songs I Didn't Write' [τίτλος - ειρωνεία] των Creaky Boards.

Αναφέρομαι στο γεγονός αυτό, επειδή η Despoina και ο Foivos κατηγορήγηθηκαν ότι στο τραγούδι "θέλω" έκλεψαν τη μελωδία "clocks" των Coldplay.

Ουδείς, άκλεφτος!

"Oι μεγάλοι κλέβουν, οι ατάλαντοι αντιγράφουν"
Μάνος Χατζιδάκις

"Βρε, μήπως ο Captain Cook ήτανε Έλληνας;"
κι οι Αβοριγίνοι της Ωκεανίας αντιγράψανε το "Ζορμπά" του Μίκη Θοδωράκη;
Ο Μίκης μια φορά τους κάλεσε να έρθουν...
Λέτε ν' αρχίσουν και Έλληνες να χορεύουν έτσι το συρτάκι;

Σιγά, σιγά αρχίζω να καταλαβαίνω τι εστί "μεταμοντέρνο" στην τέχνη.

Γιατί, δηλαδή, υποχρεωτικά, όταν ακούει κανείς μπουζούκι πρέπει ν' απλώνει τα χέρια σε έκταση;

έχω μια Αδύναμη Σκέψη και σήμερα

Μετά τη "ειρωνία της σκέψης",
βρήκα και τον ειρωνικό μου φιλόσοφο
[σύμφωνα με τον Richard Rorty],

τον Ιταλό Gianni Vattimo,
που ασχολήθηκε με τη λεγόμενη "Αδύναμη Σκέψη".

Mια συγκεκριμένη μορφή σκέψης που χαρακτηρίζεται από μια βαθιά εδραιωμένη επανεξέταση όλων των Εννοιών που υπηρέτησαν ως στηρίγματα του δυτικού πολιτισμού σε κάθε πτυχή του Πνεύματος. Ο Vattimo επιτίθεται με μεγάλη σφοδρότητα στις φιλοσοφίες εκείνες που προϋποθέτουν ως βάση τον Διαφωτισμό, το Λογοκεντρισμό, το Μαρξισμό, τον Απολυταρχισμό των σύγχρονων κοινωνιών και συνολικά ενάντια στη θεωρούμενη ως "Ισχυρή Σκέψη".

Η Αδύναμη Σκέψη παρουσιάζεται τώρα ως αντικαταστάτρια των δογμάτων του παρελθόντος.

big words

ηλεκτρονική , πειραματική ποίηση

Όταν οι σελίδες του χαρτιού γίνονται οθόνες υπολογιστή ή φωτογραφίες ή ...

León Ferrari
σειρά από αισθησιακές φωτογραφίες, πάνω στις οποίες είναι τυπωμένα σε γραφή μπράιγ ποιήματα του Μπόρχες, για να αγγίζει ο τυφλός Μπόρχες τα γυναικεία σώματα

κι άλλοι δημιουργοί: 1 , 2, 3 , 4

Υ.Γ. Yπάρχουν και ηλεκτρονικά περιοδικά έντυπης ποίησης.

"μια θεραπεία για τον καρκίνο..."

Χτύπησε το κουδούνι ένα πρωί και μου είπαν "καλημέρα" με δυο βιβλία...

Να, κάποια αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή του Norman Mailer "Deaths For The Ladies (and other disasters)" [Θάνατοι Για Τις Κυρίες (και άλλες καταστροφές)]. Ο ίδιος ο ποιητής προτίμησε τη «μικρή αράδα», αφήνοντας τη λέξη να αναπνεύσει …

“Elegance is how

the cookie

cracks,

you

crumble”

«Τα ποιήματα

πρέπει να ‘ναι σαν καρφίτσες

που τρυπάνε το δέρμα

της ανίας

κι αφήνουν

μια λάμψη

το ίδιο υπεροπτική

με το βάδισμα

του σαδιστή

που έμπηξε

την καρφίτσα

κι έγινε καπνός»

“Remember

that the sound

of Time

is flesh”.

«Δάσκαλε

είναι

η ομορφιά

κάτι

που

σε

αλλάζει

σε

κάτι

που

μπορεί

ν’ αλλάζει;»

“A

cure

for

cancer

is

to

visit

the

moon”

ευχαριστώ για το δώρο

«ποίηση μονάχα με την αυθαίρετη επιμονή της μικρής αράδας / μια κινηματογραφική ταινία φτιαγμένη με λέξεις»

θερινό ονειροστάσιο

Προσπαθώ να πάω κάπου,

μουσείο είναι

και ο δρόμος έχει φρακάρει

με δυο νταλίκες παράλληλα σφηνωμένες.

Ψάχνω δρόμο,

αφήνω τ’ αυτοκίνητο,

παίρνω ένα ποδήλατο χωρίς λάστιχα,

στρίβω δεξιά και ανεβαίνω μετά με τα πόδια.

Μια περιοχή σαν την Πλάκα.

Πουλούν σταφύλια σε κασόνια.

Άνθρωποι στέκονται γύρω.

Άλλοι σε καρέκλες με το στόμα ανοιχτό

δέχονται τα σταφύλια που τους πετούν

κι αυτά παίρνουν φωτιά.

Έχουν αλκοόλ τα σταφύλια προ ζυμώσεως;

2CE6

Rebecca DaYDreAmer

Για να θυμάμαι την 5η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, που είχε ως τιμώμενη χώρα τη Γαλλία, θα κρατήσω τη συγγραφέα, εικονογράφο και σχεδιάστρια κομικς Rebecca Dautremer.

είμαι αγροτόπαιδο...

Πραγματικά, ώρες ώρες, νομίζεις πως μερικοί στίχοι, μερικές γραμμές είναι γραμμένοι/ες από σένα, πως ο/η συγγραφέας έχωσε το χέρι του και πήρε γεύση από τις σκέψεις σου. Αυτό το έπαθα, για άλλη μια φορά σήμερα, διαβάζοντας ένα στίχο -μόλις- ποιήματος:

“Does the cutworn forgive the plough?”

«Δίνει το κομμένο σκουλήκι άφεση στ’ αλέτρι;»

(του William Blake από το βιβλίο οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης)

Αυτή η εικόνα του κομμένου στη μέση σκουληκιού στο χωράφι. Μμμμμ...

έχω τη ροπή μου κι εγώ

"Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες· δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα."

που έγραψε κι ο Γιώργος Σεφέρης στις Δοκιμές (τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σσ. 175-177), που συζητήθηκε αυτές τις μέρες.

Τείνω, όμως, να έχω τη ροπή πως ...

"Η παράδοση είναι ... ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί."

[από το θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας του ημερήσιου Γενικού Λυκείου]

μαύρη η βενζίνη

Ο μαυραγορίτης ήταν μια φιγούρα που τη γνώρισα μέσα από μυθιστορήματα, ιστορικά κείμενα και φιλμ. Σήμερα που –τ’ ομολογώ με συνειδησιακή πίεση- μπήκα στην ουρά για λίγη βενζίνη στο ρεζερβουάρ μου, με άνεση σχημάτισα στο μυαλό μου αντίστοιχες εικόνες.

Ο ιδιοκτήτης κράδαινε ένα μάτσο χαρτονομίσματα, οργάνωνε τις σειρές των αυτοκινήτων, κάποιοι εισέρχονταν από την ανάποδη, συνομιλούσαν μαζί του κάνοντας διακανονισμό, ενώ τρεις εργάτες γέμιζαν συνεχώς. Κανείς δε διαμαρτυρήθηκε πως ο ιδιώτης αδικούσε. Ανοιχτά καπάκια ρεζερβουάρ, συνωστισμός αυτοκινήτων, στρίμωγμα, επικίνδυνες αναστροφές: «Α, ένα βενζινάδικο!», μηχανές αναμμένες και εν κινήσει να γεμίζουν καύσιμο, κανονισμοί ανασφαλείας σε όλο το μεγαλείο, δοχειάκια στα χέρια να κρατούν νεαροί και μεγάλες κυρίες να πλησιάζουν ζητώντας λίγες σταγόνες ενέργειας και αμφιβόλου ποιότητας καύσιμο… Στον ιδιώτη δίνεται το δικαίωμα της απατεωνιάς;

Πόσοι και πόσοι οδηγοί δεν επιλέγουμε συγκεκριμένα βενζινάδικα για τον εφοδιασμό μας; Ψάχνουμε κάποιο συγκεκριμένο στη γειτονιά μας, σε γνωστούς, επώνυμα βενζινάδικα, αξιόπιστες εταιρείες. Και αυτές τις μέρες όλα καταρρίφθηκαν. Ό,τι βρούμε.

Και φυσικά, για άλλη μια φορά που πρόκειται για απεργιακή κινητοποίηση: δεν ξέρουμε γιατί γίνεται αυτή η απεργία! Μένουμε μες στα προσωπικά μας κουτάκια κι αρνούμαστε να σχίσουμε λίγο από το χαρτόνι και να δούμε τι συμβαίνει εκεί έξω. Περιμένουμε ως να νοτίσει το χαρτόνι από μόνο του...

είμαι καταδικασμένος να ζήσω με προσδοκίες

Είν' αδύνατο να κάνω πραγματικότητα το "ζήσε χωρίς προσδοκίες".
Αν λάβει κανείς υπόψη του την "αφηγηματική φύση της σκέψης", την αγάπη μου για την αφήγηση και τη σκέψη, αλλά και την επιστημονική διαπίστωση του Frank Smith πως "παράγουμε νόημα από το κείμενο, επειδή έχουμε προσδοκίες για το νόημα του κειμένου", δε μου μένει παρά να αρχίσω πολύ σοβαρά και να ζω με προσδοκίες, δηλαδή να κάνω όνειρα και πιο συγκεκριμένα όνειρα ημέρας.

ο πιο όμορφος πολλαπλασιασμός...

...είναι ο κινέζικος.

Θυμήθηκα κι ένα κείμενο του Α. Γαλδαδα που διάβασα στο ΒΗΜΑ (17.02.08): "Στη γαλλική Auvergne ή στη ρουμανική Βλαχία από πολύ παλιά δε χρειαζόταν να γνωρίζουν περισσότερο από το κομμάτι της προπαίδειας ως το 5. Γιατί αν είχαν να πολλαπλασιάσουν, για παράδειγμα 6Χ7 αρκούσε να βρουν το καθένας από τους δύο αριθμούς πόσες μονάδες περισσότερες από το πέντε έχει και τόσα δάχτυλα από το κάθε χέρι να λυγίσουν. Στο παραδειγμά μας λυγίζουμε ένα δάχτυλο στο αριστερό (6-5=1) και δύο στο δεξί (7-5=2). Συνολικά λοιπόν τρία δάχτυλα λυγισμένα και πολλαπλασιάζουμε 3Χ10=30. Πόσα δάχτυλα μένουν στο κάθε χέρι τεντωμένα; Τέσσερα στο αριστερό και τρία στο δεξί. Πολλαπλασιάζουμε 3Χ4=12, άρα το τελικό αποτέλεσμα είναι 30+12=42. Όταν εξασκηθούμε αρκετά κάνουμε το ίδιο και με μεγαλύτερους αριθμούς. Π.χ. 12Χ14, μόνο που τώρα παίρνουμε τις διαφορές πάνω από το δέκα. Άρα λυγίζουμε 2 και 4 δάχτυλα στο κάθε χέρι. Προσθέτουμε 2+4=6, αυτό είναι οι δεκάδες μας, και πολλαπλασιάζουμε 2Χ4=8, που είναι οι μονάδες, και συνολικά έχουμε 100 (από το 10Χ10)+60+8=168 ..."

Δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να σας μιλήσω για την γοητεία του "11" και της ιδιόμορφης συμμετρίας που διέπει την προπαίδειά του:
11Χ11=121
111Χ111=12321
1.111Χ1.111=1234321
11.111Χ11.111=123454321
...
Προσέξτε το μεσαίο ψηφίο [κατοπτρικής συμμετρίας] κάθε γινομένου. Είναι το πλήθος των ψηφίων κάθε πολλαπλασιαστή.

φαντάζεσαι...

...να κόψεις ένα λουλούδι

κι από το μίσχο του

να τρέξει αίμα;

2CE7

ο αρωματιστής

Και να που νέα επαγγέλματα ξεπηδούν...
Κι εκείνος με ένα ραβδί στο χέρι, που στην άκρη φέρει λαβή σαν χέρι ξερακιανό, πιάνει με μαεστρία τα επί των τοίχων κρεμάμενα άδεια δοχεία χημικού αρώματος. Αντικαθιστά τα κενά δοχεία με νέα, γεμάτα, που περιέχουν σπρέι, και σε τακτά διαστήματα αυτόματα ψεκάζουν το χώρο.

[Περιττό να σημειώσω πως θα 'θελα να οργανώσω ένα σύλλογο κατά αυτών των ψεκαστικών, που τα εντοπίζω πάνω από το κεφάλι μου σε καφέ, γυμναστήρια κλπ κλπ]

Εκείνος θα μπορούσε να είναι εξ Ανατολής. Να άπλωνε τα μπουκαλάκια του σε τραπέζια, να τοποθετούσε πανιά εμποτισμένα με μίγματα της φύσης, των ανθέων, των καρπών σε ρεύματα αέρα, σε παράθυρα ανοιχτά. Και πορτοκαλί, λευκές λωρίδες υφάσματος να φέρναν μυρωδιές από μακριά, από ταξίδια, από θάλασσες νοτισμένα, αλμυρά κι άλλα από υφαντά των ορέων της λατινικής αμερικής ή καπνισμένα από τις φωτιές των Ινδιάνων.
Να φορά ρούχα μακριά, σαν μάγος να φέρνει φίλτρα αρωματικά.

Αλλά αυτός καβαλάει το μηχανάκι του, φορά το κράνος του και χώνεται στη βρομιά της πόλης. Ώσπου να βρει μια νέα δουλειά...

η βροχή & ο θυμός

Όταν βρέχει μαλακώνουν οι καρδιές των ανθρώπων. Οι πέτρες τους αρχίζουν να διαβρώνονται, να εισχωρούν στις ραγισμένες τους νερά οι σκέψεις. Γλυκαίνουν τα αδρά χαρακτηριστικά και ομαλοποιούνται οι οξείες γωνίες. Γλείφει η βροχή απ’ τα πρόσωπα την αγριάδα.
Ακόμη κι ο θυμός που ξεκίνησε με χέρι σηκωμένο, αρχίζει κι αλλάζει διάθεση, αμφιθυμικός στην αρχή, ώσπου η βροχή να διαλύσει τα μόρια βίας που αιωρούνταν στον αέρα και να δημιουργήσει ένα θαμπό τζάμι οπτικής, όπως όταν τα μάτια πάνε να δακρύσουν, όπως όταν τα μάτια πάνε ν’ αγαπήσουν. Ο θυμός σκορπίζει κι η βροχή τρυπώνει τα μικρά του κομμάτια καταγής. Το υψωμένο χέρι με το σφυρί στο χέρι γυρίζει στον αέρα και γίνεται χορευτική φιγούρα.
Μυρίζει η ξεχασμένη απ’ τους ανθρώπους γη κι οι αιθεροβάμονες προσγειώνονται σαν τις πρώτες σταγόνες στη γη. Τα βήματα γίνονται πιο ταπεινά, πιο σίγουρα. Ακόμη κι οι φωνές πιο βραχνές, πέφτουν οι τόνοι. Τραγούδια ακούγονται ηπειρώτικα από μια φωνή βαθιά, αισθαντική και μόνο μια κιθάρα συνοδεύει. Κάπου κάπου σταματά η κιθάρα ν’ ακούσουμε μόνο τη φωνή. Κι ύστερα σβήνει κι η φωνή για ν’ ακούμε μόνον τη βροχή.
Γλυκαίνουν τα πρόσωπα των ανθρώπων, σαν σιρόπι γλυκό ήταν αυτή η βροχερή μέρα. Και βγήκαμε καμαρωτοί να κερδίσουμε βλέμματα, να κάνουμε φλερτ που ευνοεί το γκρίζο, που ταιριάζει στους ερωτευμένους, μια ηδυπάθεια κι ένα φιλί που λιώνει η βροχή τη φωτιά του.
Μέρες σαν ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ρομαντικές, αποχρώσεις καφετιές.

Σκύβουν οι εραστές κι ακουμπούν στα υγρά μαλλιών των γυναικών. Σκουπίζουν με το χέρι το πρόσωπό τους, ενώ τα μουσκεμένα ρούχα τους ομίχλη μεταξύ των σωμάτων. Χέρι χέρι περπατούν στα σύννεφα που κατέβηκαν στη γη κι ύστερα ανεβαίνουν ψηλά, δίχως να βλέπουν κάτω, δίχως ν’ αντιλαμβάνονται πόόσο ψηλά έχουν φτάσει... 2CE4

η σκέψη αφηγείται

Πάντα με γοήτευαν οι αφηγήσεις, όπως κι οι αφηγητές/τριες.

Σήμερα διάβαζα [για άλλη μια μέρα] Frank Smith: για την "αφηγηματική φύση της σκέψης" και πως "ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί με ιστορίες", απόδειξη αυτού είναι και η συνήθειά μας να "προσπαθούμε να βρούμε αντικείμενα σε θολωμένα σχήματα χρωμάτων και σκιών, εντοπίζουμε πρόσωπα και φιγούρες στα σύννεφα και άλλα άμορφα σχήματα και επιβάλλουμε δομές σε τυχαίες ακολουθίες γραμμάτων ή αριθμών" (Marry Potter). Αυτό που ο Vygotsky ονομάζει: "εσωτερικευμένη δράση".

Μια σκέψη που ρέει καθαρή κι αφηγείται.
Τι πιο φυσιολογικό: σκέψη, αφήγηση, ποίηση.

my sweet BCN

μια πόλη να ζεις

ημερολόγιο ταξιδιού

19.04.

• Θεσσαλονίκη - Ζυρίχη [κι ένα αεροδρόμιο με γυάλινο κλουβί για τους καπνιστές]
• Ζυρίχη - Βαρκελόνη [παρατήρηση 1η: τα ταξί εδώ είναι σαν να προσμίχτηκε η Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη: κίτρινα - μπλε και στην κορυφή φωτεινή πράσινη ένδειξη "ελεύθερος"]
• Montjuic & μουσείο Μιρό [αρκεί να μη χαθείς στο πολύ φολκλόρ]
  
• Sagrada Familia by Antonio Gaudi [η πολυφωτογραφημένη]
• Torre Agbar by Jean Nouvel [ή αλλιώς "το αυγό" της εταιρείας ύδρευσης]
• Las Ramblas [οι μεσογειακοί λαοί ξέρουν τι θα πει υπαίθριος χώρος]
• μνημείο Κολόμβου
  
• Placa de Reial

ακούγοντας radio RM [ρρρρρρράδιο έρε έμε]

20.04.

• Barceloneta [η μικρή Βαρκελόνη, η πιο λαϊκή]
• Gothic barrio [κυβερνητικά κτίρια και υπαίρθια αγορά με αντίκες]
• καθεδρικός ναός [εντός του ο Χριστός της Ναυπάκτου]
• Μουσείο Πικάσο

21.04.

• Girona [εβραϊκή πόλη]
• Figueres [η πόλη μουσείο του πεισματάρη Salvador Dali]
• μουσείο Dali [είχε αποφασίσει να κάνει διάσημη την πόλη του και το κατάφερε, κάνοντας μουσείο το δημοτικό θέατρο]

22.04.

• Πανηγύρι του Αϊ-Γιώργη -Sant Jordi-, προστάτη της πόλης, μπροστά από τον καθεδρικό ναό
• σπίτια σχεδιασμένα από τον Gaudi: Pedrera, Battlo
• Palau de la Música Catalana

τρώγοντας tapas και χορεύοντας flamenco

23.04.

• La Diada de Sant Jordi Στις 23 Απριλίου 1616, έφυγαν από τη ζωή ο Σέξπιρ και ο Θερβάντες. Γι' αυτό κι έχει οριστεί αυτή η μέρα από την Unesco ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. H ιδέα ξεκίνησε από δω, ημέρα που η πόλη γιορτάζει τον άγιο προστάτη της κι όπου παραδοσιακά τέτοια μέρα δίνονταν ένα τριαντάφυλλο σε όποιον/α αγόραζε ένα βιβλίο. Στις μέρες μας, οι άντρες προσφέρουν στις γυναίκες ένα τριαντάφυλλο κι ένα στάχυ κι εκείνες ανταποδίδουν με ένα βιβλίο. "Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα". Κι η πόλη γεμίζει με πάγκους που πουλούν τριαντάφυλλα και βιβλία. Κι η πόλη γεμίζει με ανθρώπους που κρατούν στα χέρια τριαντάφυλλα και βιβλία.
• park Guell by Antonio Gaudi
• camp Nou

Καταλονία: αισθητική με άποψη.

videos 1, 2

από Το Ημερολόγιο Ενός Διαφθορέα

Τυχαίες λέξεις από ένα βιβλίο:

Τι θα πει ερωτευμένος; Είναι τάχα αυτό που λέμε πιασμένος; Τυλιγμένος στόν έρωτα; Πόσο αταίριαστη ομοιοκαταληξία! Σαν να μη μπορεί να επιθυμήσει τίποτα κανείς- τότε ποιός είναι ελεύθερος; Κι αν ήμουν ελεύθερος, πως θα μπορούσα να ποθώ; Αλλιώς· αν ήμουν ελεύθερος, ελεύθερος σαν το πουλί, τότε γιατί ποθώ; Ποθώ όταν έρχομαι κοντά Σου, ποθώ όταν φεύγω από κοντά Σου, όταν κάθομαι στο πλάι Σου ποθώ.

Ο πόθος είναι μια αιώνια αγωνία.

Søren Kierkegaard, Diario de un seductor

Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Το ημερολόγιο ενός διαφθορέα

Υ.Γ. Όταν κάποιος σου λέει πως ένα βιβλίο τον συγκίνησε πολύ, δεν μπαίνεις στον πειρασμό να το αναζητήσεις κι εσύ; Αυτό ήταν που με έκανε να ψάξω αυτές τις λέξεις. Η συνέχεια εν τω βιβλιοπωλείω...

ένα μαχαίρι, γρήγορα!

Ο Corto Maltese είναι ο χάρτινος ήρωας του Hugo Pratt, που γεννήθηκε το 1887 στη Μάλτα. Σε κάποιο επεισόδιο, μια μάγισσα είδε την παλάμη του και προέβλεψε ότι, επειδή η γραμμή της ζωής είναι κοντή, θα πεθάνει γρήγορα.

Ο Κόρτο Μαλτέζε δεν απάντησε τίποτε. Πήρε ένα μαχαίρι και χάραξε το χέρι του, προεκτείνοντας από μόνος του τη γραμμή που διέκοπτε η φύση.

Το θέμα δεν είναι πόσο μεγάλη είναι η γραμμή, αλλά πόσο βαθιά.

Ακόμη κι οι χειρομάντες υποστηρίζουν πως η γραμμή της ζωής μαρτυρά την ποιότητα ζωής και δεν έχει καμιά σχέση η έκτασή της με το πόσο θα ζήσει κανείς.

όψεις

εξωτερική όψη
Σπίτι με ανάγλυφες παραστάσεις στο σοβά,
αποτυπώματα απ’ τις πατούσες
του παιδιού του σπιτιού
της οικογένειας

εσωτερική όψη
Σπίτι με έπιπλα προστατευμένα
με σελοτέιπ
στις γωνίες

2CE6

Οι Γερμανοί Δεν Έφυγαν Ποτέ

Βρε, βρε εργαζόμενη νεολαία στα διόδια! Ούτε στα Goody's τέτοια χαμόγελα.

Επωλήθη.
Τον αυτοκινητόδρομο από Ράχες Φθιώτιδας ως και Κλειδί Ημαθίας [230 χλμ.] ανέλαβε ο όμιλος επιχειρήσεων ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε., στον οποίο, σύμφωνα με το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, συμμετέχουν οι εταιρείες Bilfinger Berger (34,5%) [ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ], Hochtief Projectentwicklung GMBH (34,5%) [ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ], Lamda development AE (10%), ΑΕΓΕΚ Α.Ε. (9%), ΑΘΗΝΑ ΑΤΕ (7%) και Ευκλείδης Α.Ε. (5%).
Όσοι/ες ταξιδεύετε μεταξύ αυτών των χιλιομέτρων θα το διαπιστώσατε στα διόδια. Όλοι οι σταθμοί των διοδίων λειτουργούν και από τις δύο κατευθύνσεις κι ένας επιπλέον θα ετοιμαστεί στον Πυργετό.
Κι αυτοί -λέει- θα φροντίζουν για την ασφάλειά μας, θα μας φτιάξουν γέφυρες, τούνελ κλπ κλπ κι εμείς θα πληρώνουμε στα διόδια, θα πληρώνουμε φόρους, οι πολιτικοί θα καμαρώνουν για τα μεγάλα έργα που κάνουν, οι νομάρχες, οι υπουργοί θα κόβουν κορδέλες κι εμείς θα ψάχνουμε δρόμους για να παρακάμψουμε τα διόδια.
Γιατί χρήμα δεν έχουμε. Κι όσο για χρόνο, θα βρούμε. "Θα βρεθεί...

Εξάλλου, καλοκαίρι έρχεται.
Είναι ωραία στην παραλία, μίστερ!

"χέρσος τόπος"

April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.

The Waste Land by T.S.Eliot

Ήταν να μη θυμηθώ τον Έλιοτ.

Y.Γ.
Και το θυμήθηκε κι ο Μάγιστρος, σχολιάζοντας, μη ξέροντας για την ανάρτηση τούτη, τη σκληρότητα του Απρίλη.

"θα βρεθεί χρόνος να σκοτώσεις και να δημιουργήσεις..."

There will be time, there will be time

To prepare a face to meet the faces that you meet;

There will be time to murder and create,

And time for all the works and days of hands

That lift and drop a question on your plate;

Time for you and time for me,

And time yet for a hundred indecisions,

And for a hundred visions and revisions,

Before the taking of a toast and tea.

In the room the women come and go

Talking of Michelangelo.

And indeed there will be time

To wonder, "Do I dare?" and, "Do I dare?"

Time to turn back and descend the stair,

With a bald spot in the middle of my hair--

[They will say: "How his hair is growing thin!"]

My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,

My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin--

[They will say: "But how his arms and legs are thin!"]

Do I dare

Disturb the universe?

Thomas Stearns Eliot, The Love Song of J. Alfred Prufrock

anti-plastic 2

Άντε και έχεις την ευαισθησία να μαζέψεις σε ξεχωριστό οικιακό κάδο τις πλαστικές συσκευασίες και αποφασίζεις κάποια στιγμή να τα εναποθέσεις εις τους ειδικούς μπλε καδους της γειτονιάς σου...

Πόση ώρα νομίζεις πως θα χρειαστείς για να σφηνώσεις μία-μία τη συσκευασία στην ειδική οπή;
Δηλαδή, θα πρέπει να είσαι πολύ ... φανατικός μ' αυτή την ιδέα για να ανακυκλώσεις πλαστικό εν Ελλάδι.
Όχι, δώστε λίγη σημασία στην οπή άνωθεν των κάδων και θα καταλάβετε.
Ένα ένα κεσεδάκι, ένα ένα μπουκαλάκι, ένα ένα ...
Μα, ένα ένα;

anti-plastic 1

"και στην άκρη χαραγμένο αγκυλωτό σταυρό"

Τόσο καιρό υποστηρίζουμε πως είμαστε η Αμερική των Βαλκανίων.
Ήταν στη μοίρα της σημαία μας να λάβει και την ανάλογη τιμή.
Η αμερικάνικη εδώ και χρόνια υπόκειται σε τέτοιες αισθητικές επεμβάσεις.

Τώρα, γιατί διαμαρτυρόμαστε για τις αφίσες με την ελληνική σημαία και τη σβάστικα;

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:
Στις αφίσες αυτές διαφημίζεται έκθεση φωτογραφίας και γραφικών, η οποία θα διεξαχθεί στο Πολιτιστικό-Ενημερωτικό Κέντρο των Σκοπίων από τις 3 Απριλίου ως τις 3 Μαΐου. Το ίδρυμα αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου των Σκοπίων. Στο μέσο της αφίσας απεικονίζεται μία οικογένεια.
Ο δημιουργός της έκθεσης, σε δηλώσεις του χθες το βράδυ στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων “Σίτελ”, ανέφερε ότι η οικογένεια στη μέση της αφίσας, είναι οι Σλαβομακεδόνες γονείς και οι παππούδες του οι οποίοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και πρόσθεσε ότι με “τον τρόπο αυτό”, ο ίδιος “βιώνει το γεγονός αυτό”. Αρνήθηκε ότι η αφίσα “εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες”.

Οι δικοί μας από χρόνια δείξαν την έμπνευσή τους.
Θυμηθείτε το Τζίμη Πανούση

και μια πιο πρόσφατη, 26.01.08, από ελληνικό μπλογκ [πρόλαβε και το Σκοπιανό!]

Τόσα χρόνια με αυτό το σταυρό, βαρεθήκαμε κιόλας.

Υ.Γ. Μα, να ξεχάσω την "Ελληνοφρένεια"; Της οποίας η σημαία, έχει προκαλέσει ήδη το ΕΣΡ κι έχει ανοίξει η σχετική συζήτηση. Προτείνουμε ως λύση την αναστροφή ολόκληρου του εικονιδίου:

*****Συνεχίζουμε τον εμπλουτισμό της συλλογής μας με παραλλαγές της ελληνικής σημαίας:

νεκρή φύση

pigeONpeace Ι

doggyLays

foxyHanging

reCATing

pigeONpeace ΙΙ
freeTHEtree

ποιητής: ιδιώτης ή πολίτης;

Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ αυτό το θέμα, για την προσφορά του ποιητή αλλά και του καλλιτέχνη στη διαμόρφωση και αλλαγή του κόσμου μας.
Έτσι, το άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου στα ΝΕΑ [22.03.08], ήταν ό,τι πρέπει τροφή για τον προβληματισμό μου:

... ο ποιητής σήμερα ιδιωτεύει, ομφαλοσκοπεί, βυθίζεται στα προσωπικά του πάθη, βρίσκει καταφύγιο σε μυστικές, συνωμοτικές κατακόμβες, όπου δίκην ιερατείου και ασκητικής μοναστηριακής απομόνωσης προσεύχεται, οργίζεται, φαντασιώνεται, ονειρεύεται ή χλευάζει την ερημιά του, την αναισθησία της κοινωνίας και την ισοπεδωτική εκπαίδευση με άτεγκτο επαγγελματικό πρακτικό προσανατολισμό.
Όταν η σύγχρονη ποίηση αμφιβάλλει ή ίδια για τη λειτουργική της θέση μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, όταν ο ποιητής εμφανίζεται μέσα από το έργο του να διαφορεί για τα κοινά ή στην καλύτερη περίπτωση να χλευάζει, να σατιρίζει τους μηχανισμούς που καταπιέζουν την προσωπικότητα και την ελεύθερη έκφραση χωρίς να θέλει, έστω ουτοπικά, να ανοίξει ένα παράθυρο ελπίδας ή να δώσει την ευκαιρία να λειτουργήσει το έργο του σαν σωσίβιο, σαν χειρονομία αλληλεγγύης προς τον δυναστευόμενο και καταδαμαζόμενο σύγχρονο άνθρωπο.
Όταν ο ποιητής έπαψε στο έργο του να νιώθει Πολίτης και η ποίησή του αρκείται να περιτυλίγει το Εγώ του με ένα κουκούλι αηδίας, απέχθειας, απαξίωσης προς τα κοινά, είναι φυσικό και λογικό να αρθρώνει μια ιδιόλεκτο, μιαν ποιητική αργκό, που λειτουργεί όπως όλες οι αργκό σαν κώδικας άμυνας, συντεχνίας, συνωμοτικής φράξιας ή μυστικής εταιρείας, σαν λέσχη μυημένων ή καταφύγιο αποσυνάγωγων, διωκόμενων, αιρετικών, πνευματικών λεπρών.
Πώς λοιπόν το απαίδευτο ποιητικά κοινό να προσεγγίσει το καταφύγιο. Κι όταν κάποιος τολμήσει να διεισδύσει στη λέσχη, δεν έχει αποκωδικοποιητή, δεν έχει μετασχηματιστή, δεν έχει φίλτρο και κλειδί να συλλάβει τα ποιητικά μηνύματα.
Νιώθει όπως ο καθένας κοινός μέσος άνθρωπος μπροστά σε ένα καρδιογράφημα, μια χημική άλυσο, μια τοπολογική μαθηματική τάξη, μια φαρμακευτική σύνθεση.
Γι΄ αυτό και πολύ συχνά ο κοινός άνθρωπος που άλλοτε ήταν ποιητικά ευαίσθητος, τώρα νιώθει χωρίς άλλο έναν απέραντο σεβασμό για τους ποιητές συνάμα με ένα σύμφυτο με τον σεβασμό φόβο εξαιτίας της κρυπτικότητας, που λειτουργεί ως απειλή, της ποιητικής γλώσσας. Αισθάνεται όπως ο αμέτοχος νομικής ορολογίας κατηγορούμενος που ακούγοντας την εισαγγελική πρόταση αναρωτιέται αν τον αθωώνει ή τον καταδικάζει. Αισθάνεται σαν τον καθημερινό περιδεή ασθενή που κρατώντας μια ιστολογική εξέταση διερωτάται αν οι αναφερόμενοι στη γνωμάτευση ιατρικοί όροι δηλώνουν καλοήθεια ή κακοήθεια. Θα μου πείτε η ποιητική γλώσσα όπως και η εικαστική, η μουσική, η θεατρική, η ορχηστρική, η κινηματογραφική ακόμη και η αρχιτεκτονική εξελίσσονται, πειραματίζονται, διευρύνουν τις εκφραστικές τους δυνατότητες, ιδρύουν νέες επικράτειες αισθητικής και ποιητικής ηθικής. Και καλά κάνουν. Αλλά η μοναξιά που αισθάνεται ο δημιουργός όταν δεν βρίσκει τον φυσικό του σύμμαχο, τον αναγνώστη, είναι αφόρητη και καταθλιπτική. Ως εκ τούτου ο ποιητής πέρα από το κουκούλι του ασχολείται πλέον και με την «κουκουλική», με αναφορές στην ποιητική, με καταφυγές στο ερώτημα για την αναγκαιότητα της δημιουργίας και διακειμενικά ανοίγματα στους συνεταίρους της συντεχνίας, μια δηλαδή ποιητική κλειστή αλληλογραφία με τους συμπάσχοντες, τους συγκρατούμενους στο κελί της ποιητικής κλειστοφοβίας ή στην ψευδαίσθηση της κατανόησης μιας φιλικής κατάφασης της παρέας.

Ποια είναι η αλήθεια τελικά;

Η τέχνη για την τέχνη;

Η τέχνη έξω από την κοινωνία; Ή η κοινωνία έξω από την τέχνη;

Μη μου μιλήσετε για στρατευμένη τέχνη. Δε θέλω.

I Have No Dream

ήμουν με τρία σχοινιά δεμένος στη γη. έκοψα το ένα, μπας και πετάω καλύτερα

στάδιο 1:

«ζήσε, χωρίς προσδοκίες»

Εννοώντας πως δεν υπάρχει λόγος να επενδύεις σε ανθρώπους, καταστάσεις. Γιατί οι άνθρωποι προφανώς που είχα εμπιστευτεί με είχαν απογοητεύσει ή τους είχα απογοητεύσει και δεν μου έδιναν τίποτα πια. Γιατί οι καταστάσεις που βίωνα ήταν ένα πλαίσιο ουδέτερο που δε μου παρείχε συγκινήσεις.

Εννοώντας πως δεν είναι σωστό να βιώνεις καταστάσεις, έχοντας μια προκατάληψη, μια προσμονή. Βίωσε το ταξίδι, απόλαυσε τη διαδικασία. Μην προδικάζεις το αποτέλεσμα. Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία. Εμπιστεύσου αλλά αρνήσου ταυτόχρονα.

Εννοώντας πως τα πράγματα μπορούν να είναι καλά ή κακά χωρίς να μ’ ακουμπούν. Κυνικότητα. Τυχοδιωκτισμός, αισθητισμός, ποίηση, απολιτικοποίηση.

στάδιο 2:

«ζήσε με στρατηγική και σχέδιο»

Εννοώντας πως έχω πρόθεση να χαράξω νέους δρόμους στο χάρτη της ζωής μου και το μπορώ.

Αυτοί οι δρόμοι, όμως, λογικά θα πρέπει να με οδηγήσουν κάπου. Πού;

Δε θα κινηθώ με βάση ένα τελικό, διαμορφωμένο από πριν «όραμα», «όνειρο», «dream».

Δε θα κάνω τα πάντα προκειμένου να φτάσω σε ένα τελικό «ιδανικό» στάδιο.

Θα βγω στο δρόμο για να διαμορφώσω αυτό το «όνειρο» με λάσπη κι αγωνία. Με ιδρώτα και αγάπη.

Θα κρατήσω όλα τα προηγούμενα στάδια μέσα μου και θα πορευτώ. Πού θα φτάσω δε με ενδιαφέρει.

Βρίσκομαι, μάλλον, σε ένα μεσοστάδιο.

I’m a daydreamer, baby!

ειρωνία της σκέψης

«Ironic thinking is fluid but with a certain rigor, sort of like properly chilled vodka. Stated otherwise, an ironist could be seen as a thinker that does not take herself wholly seriously, but instead revels in the possibility of someone destroying her argumentation.» (Alf Rehn, Σουηδός ακαδημαϊκός)

Τελικά,
είμαι
απενοχοποιημένα
είρων!

Με μια σκέψη παγωμένη βότκα, μη παίρνοντας ολότελα σοβαρά τον εαυτό μου και διασκεδάζοντας την πιθανότητα κάποιος/α να καταστρέψει την επιχειρηματολογία μου...

λαϊκότερα της Δύσης

[το κείμενο γράφτηκε πέρυσι και κάποια πράγματα έχουν αλλάξει πια στην ιστορία...]

Σάββατο στη λαϊκή. Όταν το χωριό έρχεται να φέρει φρέσκα καλούδια στους στερημένους αστούς.

Ηλιούπολη. Δίπλα στο στάδιο, στα όρια με τη Νέα Πολιτεία του Ευόσμου. Οδός Ιθάκης. Στο ένα ρεύμα απλωμένο το δυτικό παζάρι και στο άλλο παραταγμένος ο μηχανοκίνητος στόλος φορτηγακίων των μικροπωλητών.

Στο ένα μου αυτί παίζει ο republic 100,3. Μπρόκολα, καρότα παραγωγής τους, σαλάτα Χαλκιδικής, μήλα βουνού από την περιοχή Αριδαίας. Χαζεύω πάντα τα ψάρια, ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο – η έλλειψη θαλάσσης…- ώσπου ακούγεται στερεοφωνικός ο republic. Είναι πάντα εκεί, το παιδί με το ξανθό σε τούφες μαλλί και δυο τρία piercing, το παιδί της καντίνας. Ενίοτε πετάγεται να πάει καφέ ή φαγητό και στους πιο απομακρυσμένους πεινασμένους, κοντεύοντας ως τον περιφερειακό: stands με αξεσουάρ κινητού, ξυλόγλυπτα, γιαπωνέζικες άχρηστες εφευρέσεις, πλαστικά κουρδιστά παιχνίδια. Μεταξύ ρούχων απλωμένων σε πάγκους, ψαριών σε πάγους, της κυρίας που μάτωσε το χέρι της καθαρίζοντάς τα παρουσία πελάτου, φωνών μικροπωλητών: «φιρμάτα!», ματιών ενός πρώην παίχτη reality που ρωτούν ”μήπως με θυμάσαι καθόλου;” βάζοντας στην τσάντα δυο κιλά μπανάνες. Το παιδί με το ξανθό μαλλί καταφέρνει να δημιουργεί ένα κινηματογραφικό soundtrack σε μια λαϊκή αγορά. Γυναίκες με καροτσάκια σπρώχνονται, παιδάκια σε καρότσια απλώνουν το πόδι τους για να σπρώξουν. Μικροπωλητές, παραγωγοί κι οι άλλοι. Συναλλαγές: «είκοσι σου ‘δωσα», «δεκάρικο ήταν», συναντήσεις: «Α, η Ελένη. Ελένη!» διάλογοι: ίλιγγος συζύγου, ο security που περιδιαβαίνει τους πάγκους για να κόψει τα κουπόνια της συνδρομής: ένα ευρώ από κάθε πάγκο επί πεντακόσιους πάγκους, καλά δεν είναι; Ο Σήφης ο Κρητικός. Λαχανικά σε συμμετρικά διακοσμητικά σχέδια, ανανάδες σαν κεφάλια με ανασηκωμένα μαλλιά, πόδια πλαστικά να δείξουν καλσόν, εσώρουχα σε ολυμπιακούς κύκλους, λεμόνια κίτρινα, μπαχάρια όλων των χρωματισμών, φράουλες Μανωλάδας, πατάτες Νευροκοπίου και Καστανερής Παγγαίου, κομμένες σε κίτρινες αποχρώσεις, κουρτίνες υψωμένες σε λάβαρα και μαξιλάρια ανατολίτικα που τσικνίζονται από το λουκάνικο που ψήνεται. Το παιδί με το ξανθό μαλλί ανεβοκατεβαίνει στην καντίνα, ετοιμάζει σουβλάκια, σαν να φοράει ακουστικά της φαντασίας του, ζει μέσα στο ανομοιογενές περιβάλλον, σαν να φόρεσε στην πραγματικότητα μας τα ακουστικά της δικής του φαντασίας. Υπάκουοι όλοι κι υπάκουες όλες ηθοποιοί στη δική του ταινία, όπου παίζει κι ο ίδιος. Προσηλωμένος στο ρόλο του.

Κατά τις τρεις το μεσημέρι, τα μαναβάκια θα μαζέψουν τις ομπρέλες, τοποθετώντας τους προφυλακτικές λινάτσες. Ευτυχώς που είναι Σάββατο και κάτι μπορεί να παίξει το βράδυ, δίχως την έγνοια του αχάραγου ξυπνήματος.

[Τι άλλαξε από πέρυσι ως φέτος στην ιστορία;
Το ξανθό παιδί δεν το ξαναπήρε το μάτι μου -ίσως πήγε στο στρατό ή ακολούθησε άλλη πορεία, ίσως να έγινε και dj, ίσως σκηνοθέτης, ίσως, ίσως.
Ούτε τον republic τον ακούω πια στη λαϊκή. Εξάλλου, ούτε κι αυτός είναι πλέον ο ίδιος.]

anti-plastic

Ξυπνάω.

Πάω στο μπάνιο.

Πιάνω την πλαστική οδοντόβουρτσα, ανοίγω την πλαστική συσκευασία της οδοντόκρεμας και πλένω τα δόντια μου, ενώ τα μάτια μου πέφτουν στην πλαστική συσκευασία σαμπουάν, υγρού σαπουνιού, ντους, τον πλαστικό κουβά σφουγγαρίσματος, το πλαστικό καπάκι τουαλέτας, την πλαστική κουρτίνα του ντους …

Φτύνω τη σαπουνάδα.

Τι γίνεται εδώ;

Δηλαδή, πριν ανακαλυφθεί το πλαστικό, πώς τα κατάφερναν οι άνθρωποι;

Πόσες περιττές πλαστικές συσκευασίες καταναλώνουμε καθημερινά;

κι όχι άλλο facebook και hi-5

Καιρό τώρα στην τσάντα μου πηγαινοφέρνω ένα βιβλίο, που μου κάναν δώρ0: Paulo Coelho (1994), By The River Piedra I Sat Down and Wept [Na margem do rio Piedra eu sentei e chorei]
Το διαβάζω πότε στο λεωφορείο [που το χρησιμοποιώ μια - δυο φορές το μήνα, αλλά ευτυχώς καθυστερεί αρκετά], πότε σε καμιά ουρά και πότε σε καμιά καφετέρια. Δηλαδή αποσπασματικά, αποσπασματικότατα.
Απόψε, όμως, κι επειδή με εκνεύρισαν τα facebook και τα hi-5 των αγαπημένων φίλων μου, έκλεισα το δίκτυο και αποτελείωσα το παραμυθάκι μου.
Τι διάβασα;

"Perhaps love makes us old before our time – or young, if youth has passed.”

“Lovers need to know how to lose themselves and then how to find themselves again.”

“To love is to lose control.”

“…it’s better to lose some of the battles in the struggle for your dreams than to be defeated without ever even knowing what you’re fighting for.”

“Waiting is painful. Forgetting is painful. But not knowing which to do is the worst kind of suffering.”

“Fight for the person you love.”

“[The mountains] are not like the rivers, which move and transform what is around them … [The mountains] are destined to look out the same scene forever.”

“A boy and a girl were insanely in love with each other…”

“They decided to become engaged...”

“The boy was poor – his only worthwhile possession was a watch he’d inherited from his grandfather. Thinking about his sweetheart’s lovely hair, he decided to sell the watch in order to buy her a silver barrette.”

“The girl had no money herself to buy him a present. She went to the shop of the most successful merchant in the town and sold him her hair. With the money, she bought a gold watch band for her lover.”

“When they met on the day of the engagement party, she gave him the wristband for a watch he had sold, and he gave her the barrette for the hair she no longer had.”

“Dreams mean work.”

Το επόμενο "παραμυθάκι" που λέω να ρίξω στην τσάντα μου είναι του Άρη Δημοκίδη [enteka] το δεύτερο στη σειρά βιβλίο του Στη Χώρα Των Μαγικών Ονείρων , εκδ. Μεταίχμιο.
Έλα όμως που μου έχουν χαρίσει κι ένα άλλο ...

fast writing / fast reading

Όλα γρήγορα, όλα εντατικά.
Όλα με μικρή διάρκεια αλλά αποδοτικά.

Γρήγορο γράψιμο: sms, blogs, post it στο ψυγείο.
Γρήγορο διάβασμα: περιοδικά με πολλή εικόνα και λιγότερα λόγια, λεζάντες, ατάκες.

Θέλω το χρόνο μου.
Μπορώ να έχω το χρόνο μου, παρακαλώ;

digital text

κηδεία στον τέταρτο

ώρα 22:30

Κόσμος στο ασανσέρ.

Εγώ για το καλοριφέρ ήθελα να ρωτήσω, «γιατί δε λειτουργεί;»

Δεν πρόλαβα κι ευτυχώς να αρθρώσω ακριβώς αυτή την ερώτηση.

-Μένετε εδώ; ρώτησα.

-Ήρθαμε για την κηδεία.

-Κηδεία; Πού;

-Στον τέταρτο. Η …

-Συγνώμη. Ποια;

-Η κυρία με τους δυο γιους [15-17 χρονών]. Πέθανε από καρκίνο.

-Δίπλα τους μένω, αλλά …

-Ήρθαμε να την πάρουμε για το νησί.

Ένιωσα να αδειάζω ολόκληρος, καθώς έμπαινα στο ασανσέρ. Μια θλίψη τεράστια. Προσπαθούσα να θυμηθώ πόσες φορές είδα αυτή την κυρία. Αν ήταν ταινία η διήγησή μου, όση ώρα θα ανέβαινα ως τον τέταρτο φτάνανε για να κάνω flash-back.

Όλα δένανε μες στο μυαλό μου: το ασθενοφόρο που είδα έξω από την πολυκατοικία τις προάλλες, η γιαγιά που έμενε μαζί τους για να βοηθάει …

Κι ύστερα το κλειδί στην πόρτα για να μπω στο σπίτι. Στο διπλανό διαμέρισμα μόνο ένα φως αναμμένο πάνω από την πόρτα του μαρτυρούσε πως κάτι συνέβη αυτή τη νύχτα εντός.

Ήθελα να χτυπήσω, να μπω. Να πω πως τους συμπονώ, πως λυπάμαι μαζί τους. Αλλά αυτοί ούτε το πρόσωπό μου δε θα γνώριζαν μες στη θλίψη τους.

Κι ώστε φεύγει για το νησί.

Σκέψου: μια νεκρή, σ’ ένα πλοίο.

Τόσο μεγάλη η πόλη, αλλά δεν τη χωρά. Γυρίζει στο νησί.

«Έκαστος Εφ’ Ω Ετάφη», όπως θα ‘γραφε κι ο Συφιλτζόγλου

Έκαστος Εφ' Ω Ετάφη

Ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου

(γεννημένος το 1983, ζει στη Δράμα, είναι πτυχιούχος Νομικής και φοιτητής στο Τμήμα Πολτικών Επιστημών στη Θεσσαλονίκη)

μας παρουσιάζει την πρώτη του ποιητική συλλογή

Έκαστος Εφ’ Ω Ετάφη (εκδόσεις Γαβριηλίδη)
(ήταν υποψήφιος για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στα ετήσια βραβεία του περιοδικού "διαβάζω"):

«…περπάτησα δυο βράδια / κουζίνα-χολ-Σταδίου-χολ-μπάνιο…»

«…το βράδυ θα κατέβω στην αποθήκη / -μη μαγειρεύεις / θα συγυρίσω λίγο τα εργαλεία / λέω να μαστορέψω τη μετάστασή μου».

«Ανοίξαμε και σας περιμένουμε»
«… έχω ανοίξει πολλά μέτωπα / έχω αφήσει ανοιχτό και αυτό το θέμα / έχω ανοίξει και μ’ αυτούς και με τους άλλους / είμαι όλος ένα ανοιχτό βιβλίο / έχω ανοιχτή γραμμή / έχω και μια ανοιχτή πληγή / έχω κάνει και ανοιχτή επέμβαση καρδιάς / καθότι κλειστοφοβικός / και προτιμώ την άνοιξη από το φθινόπωρο.
Τι να πεις όμως για ένα ισόγειο / που κοιτάει στον ακάλυπτο / για ανοιχτωσιά;
Καλύτερα δώστε κάτι για το ρεύμα».

«Επιταχύνω στις στροφές των ποιημάτων…»

«Την ημέρα διάγω βίο σκαλινό / με ισοσκελές ισορροπίες / δηλαδή εμμένω να σκέφτομαι τετράγωνα / να διυλίζω τον κώνωπα να υπομένω αφαιρέσεις…»

«Ήρθες νευρικά / μ’ ένα χαρταετό στο χέρι / κάτι μεταξύ / κεραυνού και βροντής
Πέταξέ τον του είπες / εκεί θα κριθούν όλα
Καήκαμε σου είπε / και έβαλες τα κλάματα / στα χρώματα της ίριδας
(άνοιξη)»

«…αυτή η γλυκιά ζωή / είναι που βάζει φωτιές / και οι γιατροί δεν προτείνουν / καμία αγωγή…»

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ

«Τραγούδησα τόσο τη σιωπή / που με πήραν είδηση»

-Πάμε για ρετσίνα το βράδυ;
-Μπα, έχω ραντεβού με τη νεωτερικότητα.

«…μια άνεργος κάνει πεζοδρόμιο / κι ένας πολιτικός κάνει πολιτική / είμαστε για κλάματα…»

«Σουδάν / ώρα μηδέν / σαν λασπωμένες μπίλιες / παιδιά μάτια / ορατότης μηδέν / λένε πως υπάρχει Θεός / κι εγώ αναρωτιέμαι / υπάρχει άνθρωπος»

«Περιποιούμαι / τ’ άνθη / του επιταφίου μου».

«Άλμα εις ύψος / όλη του η ζωή / το ψηλότερο / ο θάνατός του»

«Χτυπώ την πόρτα του σπιτιού μου / κανείς απέξω / να πω / ποιος είναι / να πει / εγώ είμαι άνοιξε / να πω / πέρασε / σαν στο σπίτι σου / (χειρότερα και από άστεγος)»

"...κατεξοχήν ονόματα πεθαμένων ποιητών / κατεξοχήν ονόματα πεθαμένων / κατεξοχήν ονόματα»

άνθρωποι χρώματα

Οι άνθρωποι, όταν έρχονται από μακριά είναι βαμμένοι με χρώματα.

Καθώς με πλησιάζουν αλλάζουν χρώματα.

Άλλοι μοιάζει ν’ αποκτούν τα δικά μου ή τα αγαπημένα μου χρώματα κι άλλοι παραμένουν ή γίνονται θολοί, μουντοί, που δεν μπορούν να διαπεράσουν τα φίλτρα του ματιού μου και κινούνται ανύπαρκτοι στη σφαίρα του περίγυρου.

Οι άνθρωποι βαμμένοι με χρώματα αρχίζουν να μ’ ακουμπούν ή δίχως καν την αφή να μου αφήνουν χρώμα, να με βάφουν στα δικά τους αγαπημένα μου χρώματα κι εγώ ν’ αφήνω πάνω τους το δικό μου.

Άνθρωποι σε συναναστροφή, χρώματα σε ανάμειξη. 2CE8